Castagnols: het hele verhaal...
Op deze weblog hou ik iedereen die het wil weten op de hoogte van de vorderingen in Castagnols.Terugkijken op een warme zomer...
Het is inmiddels bijna half augustus als ik dit schrijf.De grote verhuizing...
We hebben er wekenlang naaruit en tegenop gezien, maar op
zaterdag 13 mei was het toch echt zover: de Spruijten verhuizen definitief naar
Castagnols…
In tegenstelling tot deze enkele woorden, was de verhuizing
-en vooral de voorbereiding- een pittig klusje! Ruim 3 weken vantevoren worden
de eerste dozen volgestopt, maar de grote klap valt zo’n 10 dagen voor vertrek.
Vrijwel dagelijks zijn we er te vinden om te helpen met inpakken. Gefaceerd,
want er wordt heel veel voorlopig of langdurig opgeslagen in hun huis en dan is
het prettig als e.e.a. weer makkelijk teruggevonden kan worden. Marjoleine en
Carola hebben een simpel doch vernuftig systeem: gekleurde stickers die
aanduiden ‘lange opslag’, ‘direct gebruik’en varianten die daaromheen zweven…
Het is vrijdagmorgen 12 mei als rond 10 uur de enorme truck
van Antonio Baker de straat inrijdt. Met een geïmproviseerde oprijlaan aan de
achterkant van de trailer kunnen we gaan laden. Antonio en ik staan in de truck
en de rest draagt de dozen aan. De zolder eerst en zo langzamerhand naar
beneden werkend.
Henk Jan regelt nog zaken buiten het huis en haalt ook de
laatste goederen op met zijn aanhanger. De bedden en matrassen worden nog die
middag geleverd.
Diverse mensen lopen nog even binnen om afscheid te nemen of om gewoon even een handje te helpen. Later moet ikzelf ook nog onze spullen voor France bijelkaar brengen en als laatste scoort Henk Jan nog een heuse betonmolen die nog maar net in de 90 kubieke meter grote trailer past. De deuren sluiten zich en tegen 7 uur rijdt Antonio de Van de Sande Bakhuijzenstraat uit. A bientot in France!!!
Zaterdag 13 mei 2006: D-day. Niet wat werkzaamheden betreft,
maar wel wat afscheid nemen enzo. De Spruijten sliepen hun laatste nacht in
Holland in Almere. Midden op de dag nemen we nog even de laatste zaken door en
zien elkaar weer in France.
De hele buurt en veel vrienden en kennissen nemen emotioneel
afscheid van ze. En ze komen nog even in de Radiostraat een bisous brengen.
Voor ons ‘tot morgenochtend’, voor anderen ‘au revoir’…
Het loopt tegen 10 uur ’s avonds als ook wij de Radiostraat
uitrijden. In de buurt van Breda hebben we weer even telefonisch contact. Wij
naderen Antwerpen en zij zijn net Brussel voorbij. De reis verloopt zoals
altijd lekker vlot en aan het randje van Parijs hebben we de blauwe aanhanger
in zicht. We bellen even en zien elkaar buiten Parijs bij het eerste
tankstation. Later stoppen we nog in de buurt van Orléans endrinken we
gezamenlijk koffie, maar daarna verliezen we elkaar in de donkere en mistige
nacht letterlijk uit het oog. We doen een dutje van ruim anderhalf uur en
zonder dat we het weten passeren we in de mist onze vrienden vlak na Clermont
Ferrand.
Eenmaal in de Cevennen, net vanaf de snelweg breekt de zon
door en is het meteen korte mouwen- en broeken weer. Met ruim 1,5 uur
voorsprong arriveren we in Castagnols. Een groot spandoek met ‘Welkom thuis’
begroet ons, maar geldt natuurlijk allereerst voor de Spruijten. Dat het
groeizaam weer is, blijkt uit het feit dat in de 4 weken dat we er niet waren
het gras en aanverwante flora zo’n 50 cm gegroied is…
We leuken de boel wat op met een gezellige plek en parasol
en dan eindelijk een claxon! Ze zijn er. Vermoeid maar met een zonnige glimlach
lopen onze vrienden de oprit af. Gelukkig zijn wij er om ze te verwelkomen. We
bouwen een klein feestje bij de koffie, maar dan roept al snel de plicht: hun
huis moet ingericht worden om alle spullen meteen te kunnen opslaan.
Voor de post zullen we ook traceerbaar zijn, want ik heb 2
heuse Cevenolse brievenbussen geplaatst!
In ons huis sluiten we de deze eerste echte Franse dag af
met een maaltijd en reizen dan allemaal af naar de Chambres d’Hôte van Simone
en erwin in St.Frézal de Ventalon, zo’n 12 km verderop. Daar kunnen we nog een
keer goed slapen voor de zware dag van morgen.
Lundi, 15ième Mai 2006.
Al vroeg zijn we allemaal uit de veren en ontbijten summier
om op tijd in Castagnols te zijn. Gisterenavond nog even contact gehad met
Antonio en hij wilde meteen al doorrijden naar Genolhac, m.a.w. hij was al in
de buurt!
Op mijn gsm zie ik dat Antonio om 7.30u contact heeft
geprobeerd te maken. Ik besluit om alvast met de aanhanger vooruit te rijden
naar Genolhac om hem te zoeken. In de scherpe bocht in Vialas vallen mijn ogen
bijna uit mijn hoofd van verbazing: de inmense truck staat in het dorp!!!
Verboden gebied eigenlijk, want zo’n 5 km verderop staat toch echt dat het
verboden is voor wagens langer dan 8 meter…
Maar…, geen Antonio te zien. Ik loop Vialasdoor, kijk in het
enige cafe aldaar, maar nergens een Nederlander te vinden, laat staan Antonio.
Er is nog een weg naar Genolhac en jahoor, ik zieverderop dat HJ en Marjoleine
die afslag nemen. Bellen? Vergeet het maar.Gewoon afwachten.
Dat duurt bijna 3 kwartier en dan komen de Spruijten met Antonio (fiets in de aanhanger) aangereden. En hij besluit om nog verder te rijden tot aan de geplande parkeerplaats bij de ‘Temple’. Aldaar laden we snel mijn wagen en de aanhanger vol en Marjoleine en ik gaan als eerste richting Castagnols, ruim 5,5 km verderop in de bergen…
Kent u die filmpjes zoals ‘Ik vetrek’enzo? Een-en-al
tegenslag en gehuil? Dat zal ons hier nu niet op deze zonovergoten dag
gebeuren…
We zijn nog maar 800 meter van ons huis als daar ineens op
de enige toevoerweg naar Castagnols –die een 5 kwartier ervoor nog
nietsvermoedend leeg was- 4 grote bergen puin, rotsen en aarde liggen. Zojuis
gedeponeerd door de vrachtwagen die ik al eerder tegenkwam. Ik roep de Franse
woorden die ik als een van de eersten leerde… Marjoleine aarzelt niet en schiet
met mijn camera gedenkwaardige plaatjes. Geen mens te bekennen. ‘Kunnen we het
niet aan de kant schuiven?’. Jaja en dan zo tegen 8en vanavond pas voorbij
kunnen. Nee, er zit niks anders op dan de 600 meter met aanhanger achteruit te
rijden. Marjoleine dirigeert. En daar is de dader, die me uitlegt dat het met
een uurtje geëgaliseerd is…
We parkeren de aanhanger bij de ezels en rijden 8 km om via
de ‘piste’. Een bergweg bovenlangs, slechts bestemd voor 4x4 auto’s omdat
normale auto’s er na 2 weken op afgeschreven raken.
Plotseling doemt daar voor ons Marjoleines vorige auto (de
zilveren Berlingo) op. ‘Jullie ouwe auto’, roep ik meteen. ‘Je ouders joh’,
maar het dringt nauwelijks tot haar door. Een dikke omhelsing natuurlijk. Gauw
effe wat kletsen en dan meteen door naar huis. Met wat koffie is de eerste
pauze geen straf en al gauw gaan we weer op weg. De weg is weer open en met
hulp van Erwin met Defender en aanhanger en Francois, rijden we dus af-en-aan
met 4 auto’s en 3 remorgues. Het gaat echt als een speer!!!
Tegen 5 uur nemen Erwin, Simone, Francois en Juliette
afscheid en doen HJ en ik het verder zelf met Antonio. Het is tegen 9 uur in de
avond als de laatste spullen van plek wisselen. De grote verhuizing is een
feit.
Antonio eet bij ons en neemt afscheid van de Spruijten. Hij
gaat mee naar onze gite in La Planche om even te douchen en een glaasje wijn te
nuttigen. Daarna breng ik hem terug naar zijn truck waar hij liever slaapt dan
bij ons. Soit.
Les jours en suite…
Het is onmogelijk om precies weer te geven wat we allemaal
doen die week erna. Dat varieert van gleuven hakken tot buizen voor de telefoon
en electriciteit leggen. We regel in Ales een telefoonnummer voor de Spruijten
en ze krijgen ook 2 nieuwe mobiele nummers. Marjoleine en Carola rangschikken
alle goederen en spullen in het huis, zodat ze klaarstaan voor gebruik. Geen
gezoek meer. De vaste kraan aan ons huis is een feit en zo komen we steeds een
stapje verder. Vader en moeder Vis nemen woensdagavond na de barbecue afscheid.
Alle vensters worden wind- en waterdicht gemaakt en zaterdag
plaatsen we een provisorische voordeur met slot, zodat ze ook even van huis weg
kunnen.
Daar verschijnt voor het eerst het gele PTT-wagentje. Samen
met Bas en Sara ren ik naar boven. Ze had nog geen post, maar noteerde even de
namen op de brievenbussen…
De dag erna is het raak en triomfantelijk openen de
Spruijten hun eerste post in Frankrijk: een kaart van ons en een Postbankbrief.
Zaterdagavond eten we gezamenlijk in onze gite en kunnen
onze vrienden douchen. Wat na bijna een week echt een feest is hoor! In het
duister nemen we afscheid en zien elkaar zondagmorgen vroeg voor het laatst.
Dimanche, 21ière Mai 2006.
