Castagnols: het hele verhaal...

Op deze weblog hou ik iedereen die het wil weten op de hoogte van de vorderingen in Castagnols.

Terugkijken op een warme zomer...

Het is inmiddels bijna half augustus als ik dit schrijf.
Carola en ik zijn alweer een week terug van onze 3,5 week durende werkvakantie. Vertel iemand wat je allemaal gedaan hebt en ze verklaren je voor gek.
Voor ons waren de vakantieweken een groot feest. We hebben echt keihard gewerkt en ons huis en terras(-sen) hebben een metamorfose ondergaan. Te veel om op te noemen. Of toch een beetje:
- hele huis met een hogedrukspuit leeggespoten
- dag erna helemaal gewit
- mezzanine gemaakt
- grote houten trap naar de mezzanine
- lichten aangelegd
- koelkast, diepvriezer, boiler aangelegd
- nieuwe afvoer wasbak en app. aangelegd
- grote antieke linnenkast inelkaar gezet
- 2-pers. bed geplaatst
- eerste terras aangelegd en beton gestort
- 2 grote bakken en muren gemetseld
- spullen die nog niet gebruikt worden opgeslagen naast het huis
- dak buiten schoongemaakt
- last but not least: HJ en M geholpen met vele molens betondraaien en storten...

Ongetwijfeld vergeet ik nog wat, maar dat komt nog wel.

Ook HenkHan en Marjoleine en natuurlijk Bas en sara, zijn enorm opgeschoten. Ik weet wel dat je als 'buitenstaander' daar voor het eerst komt, je denkt 'wat een bouwput', maar voor ons is er al zoveel veranderd. Dat zie ik vooral als ik het filmpje van 1 jaar terug bekijk.
Op 22 augustus betraden we gezamenlijk in de vakantie het te kop-staande project en nu wonen we er. Nouja, wij half-om-half. Ongelooflijk wat een werk en dus tijd zit daar al in.
Wordt vervolgd, da's zeer!

Bas en Sara hebben hun draai gevonden en spreken ontzettend goed Frans. Komt natuurlijk door school, maar ook door de Franse buren en vriendjes. Die 2 redden zich wel!

Door het nodige bezoek moeten HJ en M natuurlijk ook veel Frans spreken en dat gaat al heel goed. HJ heel veel technisch en Marjoleine op school en in de winkels enzo. 

Deze zomer zijn er heel veel helpende handen bij de Spruijten geweest. Familie die hun vakantie zo gepland hadden en ook kwamen er zomaar kennissen en oud-schoolgenoten van Bas en Sara langs. Soms tussen het betonstorten door, maar er was altijd effe een moment om alles te bekijken.

We gaan door en in september gaan Carola en ik weer naar Castagnols. Het huis moet herfst- en winterklaar zijn.
U leest het wel weer in het volgende verhaal. A bientôt!

De grote verhuizing...

We hebben er wekenlang naaruit en tegenop gezien, maar op zaterdag 13 mei was het toch echt zover: de Spruijten verhuizen definitief naar Castagnols…

In tegenstelling tot deze enkele woorden, was de verhuizing -en vooral de voorbereiding- een pittig klusje! Ruim 3 weken vantevoren worden de eerste dozen volgestopt, maar de grote klap valt zo’n 10 dagen voor vertrek. Vrijwel dagelijks zijn we er te vinden om te helpen met inpakken. Gefaceerd, want er wordt heel veel voorlopig of langdurig opgeslagen in hun huis en dan is het prettig als e.e.a. weer makkelijk teruggevonden kan worden. Marjoleine en Carola hebben een simpel doch vernuftig systeem: gekleurde stickers die aanduiden ‘lange opslag’, ‘direct gebruik’en varianten die daaromheen zweven… 

Het is vrijdagmorgen 12 mei als rond 10 uur de enorme truck van Antonio Baker de straat inrijdt. Met een geïmproviseerde oprijlaan aan de achterkant van de trailer kunnen we gaan laden. Antonio en ik staan in de truck en de rest draagt de dozen aan. De zolder eerst en zo langzamerhand naar beneden werkend.

Henk Jan regelt nog zaken buiten het huis en haalt ook de laatste goederen op met zijn aanhanger. De bedden en matrassen worden nog die middag geleverd.

Diverse mensen lopen nog even binnen om afscheid te nemen of om gewoon even een handje te helpen. Later moet ikzelf ook nog onze spullen voor France bijelkaar brengen en als laatste scoort Henk Jan nog een heuse betonmolen die nog maar net in de 90 kubieke meter grote trailer past. De deuren sluiten zich en tegen 7 uur rijdt Antonio de Van de Sande Bakhuijzenstraat uit. A bientot in France!!!

Zaterdag 13 mei 2006: D-day. Niet wat werkzaamheden betreft, maar wel wat afscheid nemen enzo. De Spruijten sliepen hun laatste nacht in Holland in Almere. Midden op de dag nemen we nog even de laatste zaken door en zien elkaar weer in France.

De hele buurt en veel vrienden en kennissen nemen emotioneel afscheid van ze. En ze komen nog even in de Radiostraat een bisous brengen. Voor ons ‘tot morgenochtend’, voor anderen ‘au revoir’…

Het loopt tegen 10 uur ’s avonds als ook wij de Radiostraat uitrijden. In de buurt van Breda hebben we weer even telefonisch contact. Wij naderen Antwerpen en zij zijn net Brussel voorbij. De reis verloopt zoals altijd lekker vlot en aan het randje van Parijs hebben we de blauwe aanhanger in zicht. We bellen even en zien elkaar buiten Parijs bij het eerste tankstation. Later stoppen we nog in de buurt van Orléans endrinken we gezamenlijk koffie, maar daarna verliezen we elkaar in de donkere en mistige nacht letterlijk uit het oog. We doen een dutje van ruim anderhalf uur en zonder dat we het weten passeren we in de mist onze vrienden vlak na Clermont Ferrand.

Eenmaal in de Cevennen, net vanaf de snelweg breekt de zon door en is het meteen korte mouwen- en broeken weer. Met ruim 1,5 uur voorsprong arriveren we in Castagnols. Een groot spandoek met ‘Welkom thuis’ begroet ons, maar geldt natuurlijk allereerst voor de Spruijten. Dat het groeizaam weer is, blijkt uit het feit dat in de 4 weken dat we er niet waren het gras en aanverwante flora zo’n 50 cm gegroied is…

We leuken de boel wat op met een gezellige plek en parasol en dan eindelijk een claxon! Ze zijn er. Vermoeid maar met een zonnige glimlach lopen onze vrienden de oprit af. Gelukkig zijn wij er om ze te verwelkomen. We bouwen een klein feestje bij de koffie, maar dan roept al snel de plicht: hun huis moet ingericht worden om alle spullen meteen te kunnen opslaan.

Voor de post zullen we ook traceerbaar zijn, want ik heb 2 heuse Cevenolse brievenbussen geplaatst!

In ons huis sluiten we de deze eerste echte Franse dag af met een maaltijd en reizen dan allemaal af naar de Chambres d’Hôte van Simone en erwin in St.Frézal de Ventalon, zo’n 12 km verderop. Daar kunnen we nog een keer goed slapen voor de zware dag van morgen.

 

Lundi, 15ième Mai 2006.

Al vroeg zijn we allemaal uit de veren en ontbijten summier om op tijd in Castagnols te zijn. Gisterenavond nog even contact gehad met Antonio en hij wilde meteen al doorrijden naar Genolhac, m.a.w. hij was al in de buurt!

Op mijn gsm zie ik dat Antonio om 7.30u contact heeft geprobeerd te maken. Ik besluit om alvast met de aanhanger vooruit te rijden naar Genolhac om hem te zoeken. In de scherpe bocht in Vialas vallen mijn ogen bijna uit mijn hoofd van verbazing: de inmense truck staat in het dorp!!! Verboden gebied eigenlijk, want zo’n 5 km verderop staat toch echt dat het verboden is voor wagens langer dan 8 meter…

Maar…, geen Antonio te zien. Ik loop Vialasdoor, kijk in het enige cafe aldaar, maar nergens een Nederlander te vinden, laat staan Antonio. Er is nog een weg naar Genolhac en jahoor, ik zieverderop dat HJ en Marjoleine die afslag nemen. Bellen? Vergeet het maar.Gewoon afwachten.

Dat duurt bijna 3 kwartier en dan komen de Spruijten met Antonio (fiets in de aanhanger) aangereden. En hij besluit om nog verder te rijden tot aan de geplande parkeerplaats bij de ‘Temple’. Aldaar laden we snel mijn wagen en de aanhanger vol en Marjoleine en ik gaan als eerste richting Castagnols, ruim 5,5 km verderop in de bergen…

Kent u die filmpjes zoals ‘Ik vetrek’enzo? Een-en-al tegenslag en gehuil? Dat zal ons hier nu niet op deze zonovergoten dag gebeuren…

We zijn nog maar 800 meter van ons huis als daar ineens op de enige toevoerweg naar Castagnols –die een 5 kwartier ervoor nog nietsvermoedend leeg was- 4 grote bergen puin, rotsen en aarde liggen. Zojuis gedeponeerd door de vrachtwagen die ik al eerder tegenkwam. Ik roep de Franse woorden die ik als een van de eersten leerde… Marjoleine aarzelt niet en schiet met mijn camera gedenkwaardige plaatjes. Geen mens te bekennen. ‘Kunnen we het niet aan de kant schuiven?’. Jaja en dan zo tegen 8en vanavond pas voorbij kunnen. Nee, er zit niks anders op dan de 600 meter met aanhanger achteruit te rijden. Marjoleine dirigeert. En daar is de dader, die me uitlegt dat het met een uurtje geëgaliseerd is…

We parkeren de aanhanger bij de ezels en rijden 8 km om via de ‘piste’. Een bergweg bovenlangs, slechts bestemd voor 4x4 auto’s omdat normale auto’s er na 2 weken op afgeschreven raken.

Plotseling doemt daar voor ons Marjoleines vorige auto (de zilveren Berlingo) op. ‘Jullie ouwe auto’, roep ik meteen. ‘Je ouders joh’, maar het dringt nauwelijks tot haar door. Een dikke omhelsing natuurlijk. Gauw effe wat kletsen en dan meteen door naar huis. Met wat koffie is de eerste pauze geen straf en al gauw gaan we weer op weg. De weg is weer open en met hulp van Erwin met Defender en aanhanger en Francois, rijden we dus af-en-aan met 4 auto’s en 3 remorgues. Het gaat echt als een speer!!!

Tegen 5 uur nemen Erwin, Simone, Francois en Juliette afscheid en doen HJ en ik het verder zelf met Antonio. Het is tegen 9 uur in de avond als de laatste spullen van plek wisselen. De grote verhuizing is een feit.

Antonio eet bij ons en neemt afscheid van de Spruijten. Hij gaat mee naar onze gite in La Planche om even te douchen en een glaasje wijn te nuttigen. Daarna breng ik hem terug naar zijn truck waar hij liever slaapt dan bij ons. Soit.

Les jours en suite…

Het is onmogelijk om precies weer te geven wat we allemaal doen die week erna. Dat varieert van gleuven hakken tot buizen voor de telefoon en electriciteit leggen. We regel in Ales een telefoonnummer voor de Spruijten en ze krijgen ook 2 nieuwe mobiele nummers. Marjoleine en Carola rangschikken alle goederen en spullen in het huis, zodat ze klaarstaan voor gebruik. Geen gezoek meer. De vaste kraan aan ons huis is een feit en zo komen we steeds een stapje verder. Vader en moeder Vis nemen woensdagavond na de barbecue afscheid.

Alle vensters worden wind- en waterdicht gemaakt en zaterdag plaatsen we een provisorische voordeur met slot, zodat ze ook even van huis weg kunnen.

Daar verschijnt voor het eerst het gele PTT-wagentje. Samen met Bas en Sara ren ik naar boven. Ze had nog geen post, maar noteerde even de namen op de brievenbussen…

De dag erna is het raak en triomfantelijk openen de Spruijten hun eerste post in Frankrijk: een kaart van ons en een Postbankbrief.

Zaterdagavond eten we gezamenlijk in onze gite en kunnen onze vrienden douchen. Wat na bijna een week echt een feest is hoor! In het duister nemen we afscheid en zien elkaar zondagmorgen vroeg voor het laatst.

 

Dimanche, 21ière Mai 2006.

’t Is bijna kwart voor negen. De zon is er alweer en bij ons en hun huis staan onze vrienden al op ons te wachten. Dit afscheid mag niet te lang duren… Een dikke omhelzing en claxonerend verlaten we via de piste Castagnols. Tot gauw in juni…

Het aftellen is begonnen

Het is 9 mei 2006. Als ik dit schrijf liggen er inmiddels heel veel arbeidszame dagen achter ons. En het aftellen naar 'de' verhuizing is nu echt begonnen.

Een maand geleden waren Carola en ik nog in ons huis en hebben we allerlei instanties afgelopen om de infrastructuur zo snel mogelijk rond te krijgen: telefoon is aangevraagd en wordt snel geleverd, EDF (electriciteit) ook aangevraagd, water: hoera, 2 leidingen die glashelder water onder zeer hoge druk onze huizen binnenspuit!
Voor de rest is Simone zo lief om de diverse instanties onder druk te zetten. En dat is hard nodig!
Inmiddels heb ik de officiële vergunning binnen om mijn dak te renoveren! De eerste stap de goede kant op.

Met man en macht zijn we nu de verhuizing aan het voorbereiden.
Tijd voor het afscheid...
Dat begon eigenlijk met het Fête d'adieu van onze Spruijten. Een kleine 150 personen namen op hun zonovergoten feestje op 't Laer afscheid. Sommigen denk ik voorgoed, anderen met een 'au revoir', want een groot aantal zal zeker de moeite nemen om naar ons mooie Castagnols af te reizen.
Vrijdag a.s. rijdt de grote truck met oplegger van Antonio Bakker voor op de Van de Sande Bakhuijzenstraat 105. We hebben de hele dag de tijd om de trailer vol te krijgen. Als laatste zullen de spullen van Carola en mij er ingaan en dan... op naar France.

Antonio zal maandagmorgen in Genolhac arriveren. Dat is de dichtstbijzijnde plaats waar zijn enorme vrachtwagen kan parkeren en 'keren' om later weer naar huis te kunnen. Wel zo makkelijk!
Wij zullen terplekke met 4 auto's op-en-neren om de kostbare lading naar Castagnols te vervoeren.
Inmiddels hebben de Spruijten een LandRover Freelander aangeschaft, dus die kan meteen zijn spierballen tonen. Samen met die van Erwin en hulp van Francois, moeten we aan het eind van de dag toch ver zijn gekomen!
Zoals altijd ook nu 'on vera'!

Een kwestie van aftellen...

Terwijl in Holland eindelijk de lente begint (het is al eind maart), wordt er achter de schermen hard gewerkt aan ons Frankrijk project. Er lopen diverse aanvragen en offertes en als het goed is hebben we sinds vorige week een wateraansluiting.
Daar denken wij natuurlijk niet eens aan, maar een waterleiding in een gehuchtje als Castagnols is zoiets als een wondertje. Vooral de manier om ervoor in aanmerking te komen.
Zo ook met een bankrekening, telefoonaansluiting en electriciteit.
Ons geduld wordt nogal op de proef gesteld, maar gestaag beginnen alle molens toch wel te draaien. Als je de juiste volgorde maar weet!


Pasen is het voor ons weer 'en route' en gaan we dingen regelen en werken, hard werken. Hopelijk helpt de temperatuur een handje.


Tot zover weer. Zodra er nieuws is hoort u weer van me.